قایق دراگون در جاده ابریشم


+ آبگیری در دراگون

آبگیری در دراگون

زمانیکه 20 پارو همزمان با هم در آب غوطه ور می شوند و تولید صدا و شالاپ و شلوپ نمی نماید ، احساس رضایت بیشتری به وجود می آورد. همانند صدایی که شناگر در شیرجه زدن از روی دایو تولید می کند که آنهم چیزی جز تولید حباب نیست .فرود پارو یا غوطه و ری پارو در آب ، اصطلاحا آب گیری (catch) نامیده می شود. آبگیری از جلوی بدن آغاز می شود تا بتوان stroke قدرتمندی داشت .

( آبگیری و انتقال قدرت stroke خوانده می شود ). این مرحله دقیقا نقطه ضعف پارو زنان مبتدی به دلیل عدم شناخت می باشد. بیشترین مشکل رایج بین این دسته از پارو زنان از دست دادن زمان برای آبگیری مجدد است زیرا پارو های آنها بعد از محل ثقل خودشان نیز کشیده می شود به همین دلیل زمانی را از دست می دهند و در نتیجه زمان مرحله بازیافت آنها کوتاه تر شده و نهایتا نمی توانند همزمان با بقیه آبگیری نمایند و این دسته از پارو زنان برای جبران نمودن ، آبگیری کاملی نداشته و بر سطح آب ضربه زده و مبتنی بر احساسی غلط و با خشونت رفتار می نمایند.

لازمه یک آبگیری خوب ، فرود سنجیده و قدرتمند پارو به سمت آب به وسیله دست بالاست( دستی که تیغه T شکل پارو را میگیرد دست بالا و دستی که انتهای میله پارو را می گیرد دست پایین نامیده می شود) آبگیری زمانی درست اجرا می شود که مچ و آرنج دست بالا در سطح شانه و یا بالا تر بوده وهم چنین موازی با سطح آب با شد . بعضی از تیمها برای اجرای یک آبگیری پر قدرت دست بالای خود را کمی بالاتر برده و از طریق یک کنترل خوب‌ ، بدون آب پاشی و تمیز آبگیری می نمایند. اجرای یک آبگیری خوب می تواند با فرود پارو در آب به صورت عمودی و یا مورب ( با زاویه کمتر از 90 درجه ) صورت می پذیرد.

آبگیری به صورت فرود پارو با زاویه کمتر از 90 درجه از آن نظر مورد توجه است که تیغه پارو به سرعت در آب غوطه ور شده و در آب قفل می گردد در این حالت حرکت ناگهانی بدن به سمت جلوforward lean) )نیز کمتر است .این فرایند با همکاری

دست های بالا و پایین صورت می پذیرد . دست پایین باید کاملا کشیده و به سمت جلو باشد اما برای اینکه کمک شود تا پارو در زمان آبگیری کاملا و به سرعت در نقطه مناسب در کناره دیوار قایق فرو رود ، آرنج نباید قفل شود.

یکی دیگر از مشکلات رایج بین پارو زنان ، مکث پس از آبگیری می باشد یعنی بین دو مرحله از اجرای تکنیک (آبگیری و کشش) مکث می نمایند و بدین گونه انرژی پتانسیل ورزشکار هدر می رود . پس اجرای صحیح تکنیک آبگیری بدین گونه است که باید بلافاصله پس از آبگیری و بدون درنگ مرحله بعدی که عبارت است از کمپرس در درا گون و یا کشش((draw در کانو ، اجرا گردد .

یکی از نکات مهم دیگر در آبگیری ،فرود پارو بین تمام پارو زنان به طور همگون و همزمان می باشد تا بتوان حد اکثر انتقال قدرت را اعمال نمود که این نکته در بین خیلی از تیم ها مشاهده نمی گردد.

نه تنها همزمانی و همگونی آبگیری بلکه اجرای همزمان در مرحله کمپرس یا کشش بین تمام اعضای تیم در سرعت قایق نقش حیاتی دارد .

اگر آبگیری همراه با صدای شالاپ شلوپ ، آب پاشی ، تولید حباب و چرخه آب باشد نشان دهنده این است که پارو زن قبل از اینکه کاملا آبگیری نماید می خواهد مرحله دوم یعنی کشش و کمپرس را اجرا نماید و این به معنای از دست دادن انرژی است که یکی از خطا های رایج در پارو زنی است

برای اینکه حین اجرای تکنیک پارو زنی آب پاشی نشود و از تمام 20 پارو یک صدا بلند شود تیغه پارو باید از جلو تر ین نقطه با همان سرعتی که قایق دارد وارد آب گردد به عبارت دیگر سرعت پارو زنی با سرعت قایق یکی باشد .

ضربه زدن با پارو به کفه آب و یا با خشونت پارو زدن باعث شکستن پارو

می گردد . و هم چنین باعث می شود هم تیمی پارو زدن که در پشت سر نشسته است مواجه با ا غتشاش آب نا خواسته شود و در نتیجه عامل فشار پیچشی به قایق

می گردد . مشکل فوق به دلیل عدم فشار همگون و یکنواخت توسط ورزشکاران به قایق است و نشانه خستگی در بین آنهاست که نمی توانند ریتم لازم را حفظ نمایند

آبگیری ، مرحله اعمال قدرت نیست بلکه چگونگی ورود پارو در آب اهمیت دارد که باید با سرعت و تمیز انجام گیرد. یکی از خطا های رایج دیگر در بین اعضای تیم درا گون خم شدن بیش از حد ورزشکار به جلو((forward leanحول کمر می باشد که این خطا عامل بالا و پایین رفتن نوک قایق می باشد.

قایق باید بدون سر و صدا و نرم حرکت نماید پس هر زمان که قایق شما به چپ و راست رفت و نوک قایق بالا و پایین شد، شما ضرر کرده اید و این مورد می تواند عامل ویران گری برای قایق باشد

به یاد داشته باشید :

1- جلو تر ین نقطه آبگیری توسط دست پایین که کاملا کشیده است به همراه چرخش کمر کنترل می شود و ورزشکار باید به اندازه ای به جلو خم شود که بتواند کف پارو را در آب فرو نماید.

2- آبگیری قدرتمند از اعمال فشار دست بالا به هنگام فرود پارو در آب می باشد که این آبگیری باید کاملا تمیز بوده و عامل انتقال قدرت در مرحله بعدی باشد و چنا نچه تعداد ضربات پارو در دقیقه از 90 بیشتر شد آبگیری بسیار اهمیت پیدا می کند . زیرا یاید چنان سریع آبگیری شود تا بتوان سریعا انتقال قدرت نمود.


فاز دوم از مرحله (stroke) کمپرس یا کشش (compress-pull-draw) نام دارد. بسیاری از پارو زنان تصور دارند که در این مرحله با جا بجا نمودن آب باعث رانش قایق خود می شوند که به هیچ وجه اینطور نیست. در حقیقت پارو پس از آبگیری ، کمی حرکت کرده تا به زاویه 90 درجه برسد سپس تمام ورزشکاران قایق را نسبت به موقعیت پارو که در اب 90 درجه شده است هدایت میکنند که این مرحله اعما ل قدرت (power phase) می باشد که با به کار گیری عضلات دستان ،پا ها ، کمر و شکم ، طی حرکات کنترل شده بوجود می آید. حاصل این عملیات انتقال قدرت در راستای یک حرکت خطی برای قایق می باشد.

در حین حرکت رو به جلوی قایق، اگر سرعت قایق بیشتر از سرعت خروج پارو باشد، یعنی پارو دیر تر از زمان مناسب از آب بیرون بیاید و به عبارت دیگر پارو بعد از بدن قایقران کشیده شود، علاوه بر اینکه انرژی ورزشکار تلف میگردد عملا نیز باعث رانش قایق نمی گردد.

انتقال قدرت و اجرای صحیح مرحله کمپرس به همراه آبگیری اصولی ،عامل شتاب قایق به سمت جلو می باشد.

به نظر می رسد که در مرحله آبگیری بالا رفتن بدن (قائم بودن)برای فرود عمودی پارو موثر است که این عمل نیازمند حرکت نرم و متد اوم شانه به سمت پایین می باشد که انقباض ماهیچه های شکم باچرخش کمر که از ماهیچه های نسبتا بزرگ ذوذنقه ای و دلتایی پشت و ستون فقرات کمک میگیرند این روند را تکمیل می نماید.

در طول آبگیری دست بالا باید پایین نیاید و به سرعت کشیده میشود تا زاویه پارو داخل اب عمود گردد سپس انتقال قدرت یا کمپرس اجرا میشود. فشار جزیی دست بالا از طریق استفاده از ماهیچه های دلتایی پشت، نیروی وارده به قایق را افزایش می دهد.

دست پایین نیز قدرتمندانه میله پارو را گرفته و اجازه نمی دهد که نیروی آب که بستگی به سرعت قایق دارد بر نیروی دست پایین غلبه کند و باعث لرزش کفه پارو در طول کشش گردد . همانطور که گفته شد این کشش از طریق بکارگیری ماهیچه های شکم ، کمر، و پشت همزمان صورت میگیرد و در پایان این مرحله خم شدن نسبی آرنج دست پایین، با استفاده از ماهیچه دو سر بازو به بیرون آمدن پارو کمک می نماید.

دست بالا با فرود عمودی پارو در مرحله آبگیری با پایین آمدن نسبی شانه ، توام با چرخش کمر، بالا بافی می ماند. بعضی از ورزشکاران عادت کردهاند که دست خود را در حین آبگیری پایین آورده و در نتیجه نقطه اتکای پارو را که در محل دست پایین است کم نمایند. در مرحله کمپرس دست بالا نباید از محور شانه پایین تر بیاید و در حین کشش یا کمپرس این دست باید موازی با سطح آب باشد.

یکی از مشکلات رایج در این مرحله عدم آبگیری کامل پارو می باشد که باعث میگردد کفه پارو تکیه گاه و مقاومت مناسبی برای اجرای انتقال قدرت نداشته باشد. بدن ورزشکار باید کمی به سمت جلو خم شده (forward lean) تا تیغه پارو بتواند در امتداد میله پارو با زاویه ای مناسب در آب فرو رود.

اغلب مشاهده میشود ورزشکار قبل از اتمام این مرحله پاروی خود را کمی از اب بیرون می کشد که این مورد از طریق مشاهده و مقایسه دست پایین ورزشکار نسبت به لبه بالایی دیواره قایق قابل تشخیص میباشد.

دقت در اجرای عملکرد درست دست بالا د ر زمان آبگیری و چرخش کمر با بکارگیری از ماهیچه های شکم ، پشت ، ستون فقرات بطور همزمان به اجرای درست تکنیک کمک بسزایی دارد.

پارو باید به کمک دست بالا سریع وارد اب شده گویی که پاروزن می خواهد پارویی را در پهنه آب همانند درخت بکارد. این اجرا باید دقیق و بدون نقص صورت بگیرد. در مرحله کمپرس نباید فقط از ماهیچه های جلو و پشت بازو استفاده نمود بلکه بکارگیری از عضلات ذکر شده در بالا بسیار حیاتی است.

در هنگام اجرای انتقال قدرت (power phase) پارو باید در آب عمود شده وجهت کشش موازی با محور طولی قایق یا تیرک کف ان باشد. گاهی پاروزنان توجه به این جهت ندارند. محل فرود پاروی پاروزنان جلویی در مرحله آبگیری دور تر از کناره دیوار قایق است و در آخر مرحله کمپرس ،پارو تقریبا چسبیده به دیواره قایق بیرون می آید . بر عکس پاروزنان انتهایی ، در مرحله آبگیری پارویشان تقریبا مماس با قایق است و در پایان کمپرس پارویشان نسبتا با فاصله نسبت به دیواره قایق بیرون می آید( توجه داشته باشید که کشش پارو در امتداد یک خط راست است اما چون قایق به شکل <> است خروج و ورود پارو اینگونه توجیه میگردد)

پا ها نیز در این مرحله نقش مهمی ایفا می نمایند آنها تکیه گاه بدن ورزشکار روی صندلی بوده همچنین در انتقال قدرت به قایق نقش دارند. تمام ران ورزشکار ها باید به دیواره قایق بچسبد و همزمان کف همان پا به کف قایق فشار وارد سازد و ران پای دیگر زیر صندلی جمع شده و کف همان پا نیز به تیغه برا مده کف قایق فشار می آورد. چرخش اسان کمر بستگی به قرارگیری درست و قفل شدن مناسب پاها دارند .

هنگامیکه آرنج دست پایینی ورزشکار درکنار بدن قرار میگیرد و همچنین شانه های وی موازی صندلی بشوند مرحله کشش(comression)/ پایان یافتهاست اما همچنان تیغه پارو در آب است.وارد ساختن هرگونه نیروی اضافی بعد از این مرحله که به دلیل چرخش بدن صورت میگیرد باعث فرو رفتن نوک قایق درون آب، ویا پاشیدن آب میگردد.

در بازگشت به حالت اولیه ( وقیی بدن ورزشکار عمود بر صندلی و شانه های وی نیز موازی صندلی است حالت اولیه نام دارد که قبل از آبگیری ، بدن ورزشکار حول محور ستون فقرات به سمت آب چرخیده تا بتواند از جلو ترین نقطه آب گیری نماید) اگر بدن بیشتر از حالت اولیه بچرخد به اب ضربه وارد می سازد و این ضربه علیرغم مصرف انرزی تولید نیروی جلو برنده برای قایق ندارد.

در مرحله اتمام(FINISH)پارو توسط دست بالایی به طور مورب به سمت بالا و بیرون کشیده میشود که این حرکت باید سریع و صحیح صورت بگیرد بطوریکه کمترین مقاومت و آب پاشی را تولید نماید.

خیلی از تیمها تاکید دارند که پارو سریع و بازاویه 90 درجه توسط دست بالا بیرون کشیده شود البته برای پارو زنی در ابهای ارام برای تیم های حرفه ای میتواند مفید واقع شود زیرا آبگیری مجدد سریعتر و از جلوترین نقطه انتخاب میشود.

مشگل رایج بین پارو زنان دراگون بیرون کشیدن زود هنگام پارو در این مرحله میباشد یعنی قبل از اتمام مرحله (finish)/و این خطا با بالا رفتن ضربات پارو در دقیقه (stroke rate) بیشتر میشود.

ضروری است که پارو زنان تمرکز کافی در ابگیری داشته باشند که تمام کفه در مرحله اول ( (catching waterداخل اب رفته و اعمال قدرت در مرحله دوم(compression) تا شروع مرحله پایان (finish) به خوبی انجام شود و به حرکت دست بالایی نیز توجه گردد.

قطع قدرتمندانه مرحله دوم اجرای تکنیک در فاز پایان (finish )همانند آبگیری قدرتمندانه بسیار اساسی است. برای انجام اینمورد آرنج دست بیرونی نزدیک بدن می اید و تیغه پارو ابگیری نمی نماید (feather angle) وبا یک نیروی کافی توسط دست بالا به کمک ماهیچه دو سر بازوی ورزشکار، پارو بیرون رانده میشود.پاروباید چنان با سرعت بیرون اید تا کمترین مقاومت هوا را بوجود اورد . این عمل نیز زمان بازیافت(recovery) را بهبود می بخشدو همچنین اب را از کناره دیواره قایق بیرون می راند.

مرحله پایان( finish)باید با همان قدرتی اجرا شود که در مرحله آبگیری اجرا شده است.

مرحله recovery (بازگشت به حالت اولیه-باز یافت)کلید اصلی در اجرای تکنیک می باشد.برای انجام این فاز کمر ورزشکار خلاف سمتی که پارو می زند چرخیده(چپ زن به سمت راست و راست زن به سمت چپ)تا امکان آّب گیری از جلو ترین نقطه بو جود آید و همچنین طول مسافت آّب گیری اضافه گردد.

یک باز یافت موثر با چرخش کمر و جلو انداختن شانه بیرونی و به عقب کشیدن شانه داخلی همراه است. دست کشش یا دست پایینی کاملا کشیده است در حالیکه دست بالایی که تیغه T شکل پارو را در دست دارد به موازات سر ورزشکار است تا اجازه به باز شدن شش ها بدهد.

این مرحله باید دقیق و سریع انجام شود.انرژی مصرفی در این فاز باعث رانش قایق نمی گردد اما عاملی مهم برای اجرای تکنیک است اگر سریع و در زمان کوتاهی انجام شود زمان کافی برای اجرای کشش یا compressionباقی میماند.

با استفاده از ماهیچه های شکمی،دلتایی و ذوذنقه ای کمر میتوان این فاز را سریع انجام داد .

اگر باز یافت درست انجام گردد ،زمانبندی اجرای مراحل دیگر تکنیک یا فرایند پارو زنی قابل کنترل است و کلیدی است برای ایجاد هماهنگی بین تمام پارو زنان. در پایان این مرحله هر ورزشکار برای آب گیری مجدد کمی به جلو متمایل شده و دست پایینی وی کاملا کشیده و دست بالایی وی به موازات سر قرار دارد و کمر او نیز خلاف سمتی که پارو میزند چرخیده و آماده برای آب گیری قدرتمندانه است و بیاد داشته باشیم که در این حالت بدن استراحت لازمه را نیز انجام می دهد.

سرعت اجرای این مرحله باید از سرعت اجرای اعمال قدرت یا کشش بیشتر باشد.

نحوه پارو زنانی که تکنیک خوبی دارند تماشا کنید می بینید که آنها این مرحله را خیلی سریع انجام می دهند.زمانیکه پارو از آب بیرون می آید و در هوا چرخ می خورد نقشی در سرعت قایق ندارد پس باید پارو سریع در آب کار کند و به عبارت دیگر سرعت پارو زنی در دقیقه یا STROKE RATEبالا رود پس چاره ای نیست جز کم کردن زمان باز یافت.

بیاد داشته باشید که پس از خروج پارو از آب اگر پارو توسط دست بیرونی یک حرکت دورانی بزرگ را طی کند این مرحله خوب انجام نمی گردد.

در پایان این مرحله در حالیکه تمام آرنج های بیرونی ورزشکاران به همراه تیغه پارو ها نزدیک به دیواره قایق است و بدن نیز کمی به جلو متمایل شده است FORWARD LEAN)) آماده برای تداوم سیکل پارو زنی هستند.

مکث کوتاه قبل از آب گیری مجدد وجه تمایز بین دو STRKE می باشد و همچنین به همزمانی اجرای تکنیک بین اعضای تیم کمک مینمایدSYCONORISATION) )اما وقتی تعداد ضربات پارو در دقیقه بالا می رود این مکث نیز کوتاه تر میگردد تا جائیکه در STROKE RATE شدید این مکث بطور ذهنی انجام میشود.

اگرچه برای اجرای این مرحله نیازی به مصرف انرژی نیست و برای استراحت دادن به ماهیچه های دست ها به تیغه پارو نیز فشار وارد نمیگردد اما متاسفانه خیلی از پارو زنان در مرحله باز یافت و قبل از اجرای مرحله اول(آب گیری) فشار زیادی به تیغه پارو وارد کرده و علاوه بر آنکه مقداری انرژی هدر میدهند همچنین اجازه استراحت و باز یافت را از ماهیچه های خود سلب می نمایند.

برای اجرای صحیح تکنیک و کسب سرعت لازمه برای قایق باید تمرینات زیادی انجام داد و چگونگی اجرای این مرحله در تمرینات نباید نادیده گرفته شود.

آنچه مسلم است به دلیل عدم اجرای پارو زنی در این مرحله سرعت قایق پایین می آید و این افت سرعت به دلیل اجرای متفاوت تکنیک بین تیمها متغیر می باشد.

این مطلب را در نظر داشته باشید وقتی که ورزشکار در پایان این مرحله به سمت جلو خم میشود مرکز ثقل قایق نیز به جلو رانده میشود و هر چه میزان این تغییر بیشتر باشد میزان افت سرعت قایق نیز بیشتر است و زمانیکه حرکت رو به جلوی ورزشکاران پایان می یابد بطور غیر ملموسی قایق سرعت میگیرد به همین دلیل است که پارو زنان باید سعی نمایند در فرایند اجرای تکنیک پارو زنی تغییرات مرکز ثقل (CG) قایق را به حد اقل رسانده و همچنین حرکات اضافه بالا و پایین،جانبی و جلو و عقب خود را کم نمایند.

پایین آمدن دست بالایی یکی دیگر از مشکلات رایج در بین قایقرانان است در این حالت ورزشکار نمی تواند چرخش کمر و حرکات دست و شانه را بخوبی اجرا نماید در نتیجه عملکرد ضعیف این فاز، اجرای تکنیک را خصوصا در سرعت دستهای بالا بهم میریزد

ترجمه :عباس محمد علی




سيستم افزايش آمار ميهن لينك